TvH - It's a Zombie World

    Deel
    avatar
    MR.Kriesebo
    Forumyōkai

    Leeftijd : 18
    Speciale vermogens : logisch redeneren

    Re: TvH - It's a Zombie World

    Bericht van MR.Kriesebo op zo mei 12, 2013 6:27 pm

    -Gaap

    Terwijl de zon langzaam opkomt rek ik me uit. Zoekend naar mijn rugzak valt mijn blik op iets anders.

    Aah!

    Ik rol onder de heg uit en sta op. Geen beweging. Ik por in de wang van het lichtelijk ontbindende gezicht van de zombie die naast me lag. Geen reactie. Als ik maar eens besluit om om me heen te gaan kijken zie ik nog veel meer lijken. Mens en voorheen mens. Ik loop langzaam naar het dichtstbijzijnde lijk. Bij nadere inspectie zie ik dat het nog een mens is. Zo te zien is zijn schedel verbrijzeld en schedelinhoud doormidden gesneden door een zwaard, of iets soortgelijks. Zelfs als dit een zombie is, bewegen zal het nooit meer. Terwijl mij begint te dagen dat er iets niet klopt aan deze slachtpartij loop ik nog eens wat verder. Er zijn zombies ,met allemaal verschillende doodsoorzaken, en mensen, met allen dezelfde. Schedel verbrijzeld, schedelinhoud gespleten. Telkens op exact dezelfde manier vermoord. Ik begin de ledematen van de mensen te inspecteren. Iedereen is zo te zien geïnfecteerd. Lopend langs de lijken krijg ik toch door wat er mis is. Met een verbouwereerd gezicht loop ik terug naar de heg. Weg. Al mijn eten, medicatie, boeken en wapens, weg. Degene die mijn spullen gestolen heeft had ze niet nodig, hij/zij had immers alles al van de doden die hier verspreid lagen, en toch vond hij/zij het nodig om mijn enige bezittingen af te pakken. Hij/Ze liet me in leven, maar stal wel al mijn spullen? Terwijl de zon hoger kroop nam ik mijn beslissing. Utrecht kon wachten, eerst mijn rugzak!



    Als je geen wapens of bescherming hebt, realiseer je pas hoe kwetsbaar een menselijk wezen eigenlijk is. Mensen hebben geen klauwen, scherpe tanden, goede lichaamsbescherming... Het enige wapen waar mensen mee geboren worden is hun verstand. Met verstand kun je meer klauwen, je kan wapens maken! Terwijl ik over een aantal huizen klauter realiseer ik me dat ik niet moet proberen om zoveel mogelijk zombies uit te roeien. Als zoveel mogelijk mensen bij elkaar konden komen.. Misschien.. Heel misschien.. Mijn gedachtegang word abrupt onderbroken als ik onder mijn voeten gekraak hoor. Ik heb nog net de tijd om sh*t te zeggen voor ik met dakpannen en al op een zolder val. Altijd geweldig, die half kapotte huizen.. Op de zolder is niet zo veel. Een doos met speelgoed, een zo te zien oude stoel en wat rotzooi waarvan het soort niet goed te zien is. Als ik aanstalten maak om weer het dak uit te klimmen zie ik in een ooghoek iets omhoog komen. Ik spring van de stoel en er suist een mes langs de plek waar een halve seconde geleden mijn hooft was. Ik land plat op de grond en zie een gedaante met een zwaard op me af stormen. In een reflex rol ik naar links en het zwaard komt met een klap naast me neer. Ik sta op en pak de stoel. Mijn tegenstander is een jongen van ongeveer 15 met een lengte ergens tussen 170-180. Hij hanteert het zwaard niet geweldig, maar je kan zien dat hij het vaker gedaan heeft. Hij slaat weer een paar keer en ik probeer zo goed als het gaat alles te pareren met de stoel. Hij is linkshandig. Zijn zwaard komt van boven op me af en ik blokkeer het door de stoel boven mijn hoofd te houden. Voordat hij het zwaard weer omhoog kan brengen draai ik mijn stoel een kwartslag naar rechts. Zijn linker arm zit nu gekruist over zijn keel, en ik trap hem in zijn maag. De jongen valt achterover en raakt met zijn achterhoofd de microscoop. Langzaam zie ik zijn lichaam ontspannen terwijl de microscoop langzaam van kleur verandert. Dat was niet helemaal de bedoeling. Ik pak zijn zwaard en kijk er naar. Het moment daarop bekijk ik mijn hele lichaam om te zien of het zwaard mij nergens ook maar geschampt heeft: Lang niet al het bloed is menselijk. Het is ongeveer 65 CM, heeft een pareerstang en ziet er uit alsof het gemaakt is om met een hand te gebruiken. Dan kijk ik in de doos met speelgoed. Ik grijns als ik zie wat er in ligt: Mijn rugzak. Na verdere inspectie van het huis vind ik ook mijn medicijnen, maar om de een of andere reden is het zout spoorloos. Ik pak nog wat messen en ga naar de keuken. In de kasten ligt het belangrijke spul. Ik pak een fles gootsteenspul, een grote hoeveelheid ingeblikt eten en een gasfles. Vervolgens pak ik mijn spullen in en ga ik terug naar boven. Met een spijker kras ik nog kort Mijn oprechte excuses in een vloerplank en ga terug naar het station.

    Met mijn rugzak terug, nieuw eten, een zwaard, een paar nieuwe messen en een moord op mijn naam loop ik over het rangeerterrein. Op zulke plekken staan altijd wel losse locomotieven. De derde dieselloc die ik probeer doet het. Ik leg mijn handdoek naast de stoel en ga weer naar buiten om te controleren of de wissels goed staan. Met zwaard en zakmes wrik ik er een aantal om om in de richting van Utrecht uit te komen. Ik klim weer naar binnen en schakel de rem af. Ik laat de perslucht opbouwen en schakel vervolgens het licht aan. Tenslotte draai ik aan de snelheidsregelaar. Langzaam puft de loc vooruit en in een mum van tijd dender ik met minstens 170 km/u over de rails.



    (Is het ok dat ik weer start met posten?)


    _______________________

    avatar
    komodostache
    Vaste forumganger (Lunatic Mode)

    Leeftijd : 18
    Speciale vermogens : Self proclaimed King of the Reptiles

    Re: TvH - It's a Zombie World

    Bericht van komodostache op zo jun 02, 2013 1:48 pm

    er stont een zombie recht achter Ankie voor dat ik iets kon doen hoorden ik iets.
    BOEM!
    Ankie stond daar met een glok.9 in haar hand en had de zombie door zijn hoofd geschoten.
    Ankie draaiden zich om en
    kleng!!
    ankie greep naar haar goede hand.
    ik pakte het wapen op en cheakte de ammo nog 7/8 kogels.
    "Ankie!!!!"
    "....."
    "Ik had het nog gevraagd maar mevrouw had geen wapens"
    "Nou sorry maar ik heb wel je leven gered!"
    "nee dat heb je niet je hebt het 10x zo erg gemaakt!"
    "Waarom!?"
    "kijk omlaag"
    onder ons gebouw stont een heel leger zombies.
    "ankie geef me alle kogels die je hebt"
    "ik ben niet gek"
    "doe nou maar!"
    ze gaf me nog 3 magazijnen.
    "is dat alles?"
    "ja"
    "mooi"
    tsssing
    "komodo wat doe je?"
    "sterf leugenaar"
    kleng sjak hak
    "aaaaaa"
    "ik wist het nog een magazijn"
    "bedankt voor de kogels Ankie"
    ik sloot haar ogen en renden weg.


    _______________________

    Hotseflots.
    avatar
    Princess Sylvysprit
    Passagier van het interdimensionale quizschip

    Leeftijd : 22
    Speciale vermogens : Reverse Sakura Trickology

    Re: TvH - It's a Zombie World

    Bericht van Princess Sylvysprit op ma okt 14, 2013 9:10 pm

    Een doodgewoon klein dorpje in west-brabant...
    Mijn vader was al een week lang erg ziek, maar ik had echt geen idee wat er aan de hand was...
    Ik zat gewoon levenloos op mijn Laptop boven op mijn kamer op TvH te browsen todat me vader me opeens roepte.
    "Zeg, kom eens naar beneden... Ik heb je al zo'n lange tijd niet gezien..."
    Zijn stem klonk een stuk zwakker dan gisteren, ik vreesde dat dit misschien dat hele "apocylypse" gedoe was waar die mensen het over het nieuws over hadden, maar dat was tog niet in west-brabant, of tenminste dat dacht ik.
    Mijn vader's stem begon vreemder te klinken, ik kon hem haast niet verstaan maar ik hoorde hem naar boven lopen...maar het was niet hoe hij normaal naar boven liep, ik hoor meestal aan iemands voetstappen, snelheid en soort geluid wie iemand is.
    Hij raakte per ongeluk de muur aan en shuifde zijn huid open aan de muur, ik huurde zacht gehuil en gekrijs en werd een beetje bang.
    Plotselling staat mijn vader daar in mijn kamer, maar hi was hellemaal corrupt, er zat een gat in zijn maag en zijn been leek hellemaal verrot, ik schrok me echt kappot en dacht: "Dit is het moment waarop je al die vreemde theorieen over zombies bedacht heb, nu is de tijd om actie te ondernemen!"
    Maar het leek al te laat, de zombie die eerst min vader was had me in het hoekje van mijn bed verdrijft, ik had alleen mijn laptop nog op mijn schoot en dacht "Ja...misschien dacht ik er teveel over na..." bang begon ik een beetje te huilen, maar toen besefte ik iets, ik had dus iets om me mee te verdediggen.
    Ik gooide mijn laptop keihard tegen het gezicht van de zombie en schopte hem weg, ik huilde veel en rende weg de trap af, hopend dat ik snel genoeg weg kon rennen.
    "De garrage...mijn vader heeft 2 luchtbuksen en een wegmotor, maar zonder benzine of kogels kom ik niet ver..." Ik dacht na over reizen, ik moest misschien wel vluchten als de plaag zelfs hier in west-brabant is gekomen, maar waar naartoe? Belgie misschien? Ik heb gehoord dat de plaag daar minder was...
    Ik begon uit wanhoop een beetje in mezelf te praten...
    "Mes, mes! Voedsel, natuurlijk, maar dat trekt de zombies JUIST aan tog?"
    Ik dacht na over het voedsel dat ik moest meenemen...maar ik vergat een ding, er was geen tijd!
    Mijn vader die nu een complete zombie was kwam binnen via de garragedeur, het was een erg ruime garrage, en zombies zijn nou eenmaal sloom dus ik dacht na wat ik moest doen voordat ik actie ondernam "Ik heb tenslotte veel zombiegames gespeeld...je moet wijs omgaan met de recourses die je hebt..."
    Ik pakte de luchtbuks en twijfelde of ik zou schieten, ik wist dat hij geladen was want ik had van de week nog geoefend
    Ik mikte op het hoofd van wat eerst mijn vader was en zei: "Ik heb jou nooit echt gemogen..."
    Ik probeerde te schieten, maar het mislukte! "W-wat?! Wat is er met de kogels gebeurd?!" zei ik wanhopig terwijl ik met mijn armen begon te zwaaien.
    Ze waren vast gejat ofzo...oh nee!
    De zombie kwam veel te dichtbij en ik stoote hem over met de luchtbuks in mijn handen, mijn vader was blijkbaar zwakker geworden door de plaag...dat was een voordeel voor mij.
    Haastend drukte ik op het knopje om de garrage open te doen en rende en sprong ik op de motor, met de 2 luchtbuksen in mijn hand dacht ik bij mezelf "Frietzak! Ik heb geen messen en eten bij!"
    Ik reed weg, maar ik had nog nooit op een motor gereden dus ik moest even inkomen.
    Vreemd genoeg was mijn dorp hellemaal leeg, of, zo leek het maar, ik zag zieke mensen, overal in de huizen waar ik langs reed. "Die zullen het niet lang meer redden" dacht ik, terwijl ik bang wegreed op mijn motor.
    "Hoelang zal dit ding het volhouden en waar haal ik eten?"
    Toen besefte ik iets...dit is een apocalypse, wetten hebben haast geen nut nu, of tenminste, zijn niet bepaald echt onder controle...hoe kon ik zo dom zijn om eten te vergeten though...ik ga misschien eten jatten bij de Jumbo...
    Ik schudde mijn hoofd. "Nee...jatten is slecht, ik zal niet zo laag zinken als dat!"
    Maar...het zal wel moeten tog?
    Ik reed naar de plaatselijke Jumbo, onderweg zag ik een lijk in het gras liggen...
    "Lijken hier...in het gras van dit dorp..." zei ik tegen mezelf.
    "Dat zou ik eigenlijk alleen maar zien in mijn vreemde fantasieen..."
    Ik was zeer bang wat er op me te wachten stond bij de Jumbo, vast geen warm welkom...zou het al overspoeld zijn door de plaag? En wat nou als het eten geinfecteerd is...
    "Mischien zijn er wel overlevende" zei ik tegen mezelf.
    Ik was bijna bij de Jumbo, ik voelde me erg gespannen, maar dat weerhoude me er niet van om mezelf te zijn
    "Hallo Jumbo" zei ik in op een manier die zo uit een actiefilm zou kunnen komen, of tenminste, zo wou ik dat het klonk, want een zombie apocylypse wou ik, al was ik er bang voor, altijd al graag meemaken, gewoon, voor de lol, dacht ik.

    INVETARIS:

    -2 luchtbuksen zonder kogels
    -1 wegmotor
    -standaard kleding


    Laatst aangepast door eeveesprit op ma okt 14, 2013 10:55 pm; in totaal 3 keer bewerkt (Reden van aanpassing : Inevetaris leek me wel handig te melden)


    _______________________

    Your fortune: キタ━━━━━━(゚∀゚)━━━━━━ !!!!

    "You need the player to level up, not the character." -ZUN

    Formerly known as Eeveesprit
    avatar
    Reym
    Kind aan huis in huize Tsukumo

    Leeftijd : 22
    Speciale vermogens : Fabuleus poseren

    Re: TvH - It's a Zombie World

    Bericht van Reym op ma okt 14, 2013 10:19 pm

    Het was een dinsdag en ik zat thuis een beetje te chillen voordat ik naar school zou vertrekken. Mijn vader en moeder waren allebei op hun werk en mijn broertje was al naar school vertrokken.

    Opeens hoorde ik het geluid van sirenes. Het was geen eerste maandag van de maand, dus deed ik de radio aan. Er was een noodoproep! "Veel inwoners van Nederland vertonen kannibalistische trekken en complete hordes lopen door de stra-at. Men wordt geadviseerd om een schuilplaats te zoeken."
    Het eerste wat ik dacht was: "Ja hoor, leuke grap. Dat past wel in die serie nieuwsberichten over die zogenaamde mysterieuze ziekte."
    Toen keek ik uit het raam.
    In de straat liep een klein meisje. Verderop liepen een paar vreemd uitziende figuren. Het leken wel rare zwervers met vieze kleding, maar bij echte zwervers zaten alle ledematen nog op de juiste plaats! De rare figuren sleepten zich voort over de grond en omsingelden het meisje en vielen haar aan. Ze beten stukken uit haar lichaam. Het waren zombies.

    Het was dus echt waar! Shit! Maar: waar moet ik heen? Die zombies slaan zich zo door de ramen van mijn huis heen. Ik moet een veilige plek gaan zoeken! Ik rende gauw het huis door en pakte een grote rugtas en deed er een paar onderbroeken en een schoon T-shirt in. De survivalgids voor overleven in de natuur zou ook van pas kunnen komen. Uit de voorraadkast haalde ik crackers, biscuits en wat zoetigheden voor de suikers en ik vulde nog wat flessen met water. Niet alles paste in de rugtas, dus ik deed de helft van de etenswaren in een andere tas. Dat reisverbandkistje was ook wel handig. En een zaklamp. En het zoutvaatje. Als ik de films mocht geloven kunnen zombies niet tegen zout!
    Ik nam ook mijn mobiele telefoon, lucifers, plastic zakken en wat stiften en papier mee. Ik wist niet of ik nog bereik zou hebben en of er nog elektriciteit was, maar in ieder geval had ik nog offline navigatie! Met dank aan de Windows Phone.

    Wat nu nog? Misschien moest ik wel gaan vechten!
    In de keuken haalde ik wat scherpe messen uit de la. Ik keek ook nog in de garage, daar lagen veel klusspullen. Een hamer en een drilboor. En ducttape. Dat spul is toch overal goed voor. Ik deed mijn waterdichte donkergroene kampeerjack aan.

    Ik pakte mijn fiets. Waar zou ik eerst heengaan? De school van mijn broertje was het dichtst bij. Daar zou ik eerst heengaan. En dan? Richting dorpen, of naar Rotterdam? Die stad is het meest centraal hier, maar er zullen vast veel zombies zijn. Ik zou later wel beslissen. Ik fietste weg, naar de school van mijn broer. Ik wist nog niet wat me te wachten stond.

    inventaris:

    Die inventaris is een goed idee.
    - Rugzak en schoudertas
    - Ondergoed
    - T-shirt
    - Eten: crackers, biscuits, wat snoep
    - Drinken: wat flessen water
    - Reisverbandkistje
    - Zaklamp
    - Zoutvaatje
    - Mobieltje
    - Lucifers
    - Plastic zakken
    - Stiften en papier
    - Hamer
    - Drilboor
    - 2 Scherpe messen
    - Ducttape
    - Fiets

    Oh, en ik lees een paar posten terug dat NPC Ura een noodoproep heeft verzonden voor iedereen om naar Utrecht te gaan! *past post aan*

    ...en opeens krijg ik een melding op mijn telefoon. Ik stap snel van mijn fiets af. Geen idee of het netwerk het nog doet, maar ik kijk even naar het scherm. De zombies zijn nog ver weg.
    Ik heb een bericht. Van... Ura? Sinds wanneer stuurt hij mij berichten op mijn mobiel? Ura heeft net alle leden van het forum opgeroepen om naar Utrecht te gaan. Ik heb mijn eindbestemming bepaald. Ik ga nu eerst met de fiets, en dan zie ik wel of ik ergens een scooter kan jatten. Ik ben van plan om eerst naar Rotterdam te gaan en vanuit daar naar Utrecht te reizen. Ik heb nog nooit rijlessen gehad, dus autorijden is geen optie, tenzij ik vroegtijdig mijn avontuur wil beëindigen.

    Eerst zou ik naar de school van mijn broertje gaan. Ik spring op mijn fiets. Terwijl ik fiets denk ik aan Kogasa54 (Tom) die in Engeland zit. Zouden daar ook zombies zijn? En hoe kom ik naar hem toe? Een vliegtuig hijacken? Nee, dat kan alleen in GTA. Volgens mij is er ook geen vliegverkeer meer. Ik denk ook niet dat ik een noodsignaal van hem kan krijgen. Te ver weg. Shit. Tom redt zich vast wel. Hij kent alle horrorfilms ter wereld van achter naar voren. In mijn gedachte zie ik hem met een grasmaaier over een club zombies heenrijden. Daar zouden ze eens een film van moeten maken, denk ik.
    avatar
    Princess Sylvysprit
    Passagier van het interdimensionale quizschip

    Leeftijd : 22
    Speciale vermogens : Reverse Sakura Trickology

    Re: TvH - It's a Zombie World

    Bericht van Princess Sylvysprit op ma okt 14, 2013 11:27 pm

    Ik kom aan bij de Jumbo, er is niemand te zien, zelfs geen zombie..."gellukig" zei ik.
    Ik verstopte mijn motor in de bosjes vlakbij een riviertje en sloop naar de achterkant van de Jumbo, gewoon omdat ik sluipen in dit geval een goed idee vond.
    Er klinkt een bekende stem van achteren!
    "Hey, ik hoorde je al aankomen"
    Ik schrok en keek om, en zag dat het de eigenaar van de Jumbo was hier in het dorp.
    "Kom snel naar binnen, we hebben een plan"
    Ik deed maar gewoon wat hij zei...ik had wel eens gesoliciteerd hier maar hij zei dat ik een lelijk gezicht had ofzo, maar nu in deze tijd vergeet ik dat maar, misschien kan hij me helpen...

    Ik kom binnen samen met die Jumboman, en zie het magazijn, er zitten een hoop wapens en kogels, handig! Maar toen opeens viel me iets op...waren die kogels geen...bukskogels?
    Zonder te vragen liep ik op de kogels af en propte er wat in mijn zakken van.
    Maar het leek al te laat, achter me stond opeens de Jumbogast met een pistool op mij gerricht.
    "Wat voor idioot ben je om met zo'n harde motor hier op mijn stoep aan te komen?!"
    Oh nee...hij had ergens wel gelijk, maar...wat doet hij nou weer?!
    "Nu gaan we er allebei aan, en om eerlijk te zijn wil ik niet sterven met zo'n sukkel als jij" zei de Jumboman.
    Ik had echt geen idee wat ik moest doen, dus probeerde ik mijn laatste gedachten een fijne gedachte te maken, ik dacht dus aan het land van Gensokyo.
    Er werd op de voordeur gebonst, het was een horde zombies!
    De Jumbomeneer raakte afgeleid en ik merkte dat, dus ik rende op de achterdeur af en duwde hem opzij toen hij niet oplette, eenmaal buiten zag ik de horde zombies de Jumbo binnengaan, ik was zo bang...ik bleef maar rennen, snel naar de motor dacht ik, maar die Jumboman kwam gewoon het gebouw uit en begon op me te schieten en schreeuwen.
    "JIJ IDIOOT! WE ZULLEN BEIDE STERVEN! STERF DAN VOOR MIJ!"
    Ik rende en rende, maar ik werd geraakt door een van zijn kogels, gellukig vloog hij er net langs, maar ik voelde dat de kogel door de zijkant van mijn arm ging, ik jankte en bleef maar doorennen naar de bosjes.

    En toen keek ik achterom...

    Het was al te laat voor de Jumboman, hij was bedolven met zombies.
    Ik pakte mijn motor uit de bosjes en reed huilend weg, ik was echt doodsbang en had geen idee wat me allemaal overkwam, zelfs al was het spannend en gaf het misschien een kick, dit was tog anders.

    "Dag oude supermarkt" zei ik met een stresvolle toon

    Een paar minuten later zit op weg naar Roosendaal, overal zie ik kapotte auto's, het verkeer staat hellemaal dood en doodstill
    Op een ding na dan, ik voelde iets in mijn brokezak trillen...had ik mijn mobiel bij? Maar die had ik tog vergeten? Iniedergeval, ik keek even
    "Een berrichtje? Sinds wanneer sturen mensen mij berrichtjes?"

    Het was van Ura, die coole gast van mijn favoriete forum! Ik kreeg een hartverwarmend gevoel toen ik hoorde dat Ura nog okay was, en zeker toen ik hoorde dat hij wou dat alle forumleden naar Utrecht kwamen, ik ging er vanuit dat hij Centraal Station Utrecht bedoelde.
    Ik kwam eigenlijk wel met een dilema, mijn oorspronkelijke plan was om naar Belgie te gaan...
    "Er zijn tog juist meer zombies in het noorden?" zei ik in mezelf.

    Maar ik wist een ding zeker, je kan haast niemand meer vertrouwen in dit soort situaties, niet je dorpsgenoten, niet je vader...maar als er mensen zijn waarvan ik weet dat ik ze kan vertrouwen dan zijn het mijn mede-forumleden wel.
    Met die gedachten keerde ik om, op naar Utrecht
    "Mischien is het beter als ik onderweg een minder luid vervoersmiddel kan vinden, de Jumbogast had wel enigzins gelijk...ik ben er wel snel genoeg hoop ik"
    Ik ging er vanuit dat ze in Utrect wel voedsel voor me hadden, ik ben niet echt slim, dus ik kon niet snel voedsel onderscheiden van geinfecteerd en vers.
    Ik kon hier echt geen risico's mee volgen, gellukig heb ik mezelf getraint om lang zonder eten te kunnen, water is een ander verhaal...

    Ik besloot onderweg express groote steden te ontwijken, want ik had het gevoel dat de infectie daar het ergst was, ik pakte mijn mobiel die voor 60% vol zat en keek op de kaart.
    "Mischien is het het beste als ik oostelijk ga, en daarna naar het noorden, zo vermijd ik Dordrecht", ik moet er wel zeker van zijn dat ik ook niet te dicht bij Tilburg kom"

    INVETARIS:

    -2 geladen luchtbuksen met nog wat extra kogels in m'n broekzak
    -1 wegmotor 85%
    -1 mobiel 60%
    -standaard kleding


    _______________________

    Your fortune: キタ━━━━━━(゚∀゚)━━━━━━ !!!!

    "You need the player to level up, not the character." -ZUN

    Formerly known as Eeveesprit
    avatar
    Reym
    Kind aan huis in huize Tsukumo

    Leeftijd : 22
    Speciale vermogens : Fabuleus poseren

    Re: TvH - It's a Zombie World

    Bericht van Reym op di okt 15, 2013 10:11 am

    Ik fiets naar de school van mijn broertje George. Onderweg zie ik zombies, maar ik trap stevig door om ze te ontwijken. Als je snel gaat heb je minder kans om als zombievoer te dienen. Op de kruising is één grote kettingbotsing, mensen willen de stad ontvluchten en sommige zijn in hun auto's in zombies veranderd. Het licht staat op rood maar daar trek ik me niks van aan. De politie heeft nu wel wat beters aan hun hoofd

    Het schoolplein ziet er verlaten uit. Ik zet mijn fiets op slot ergens bij het hek in de bosjes. Met mijn hamer in de hand loop ik over het schoolplein. Er liggen bloedplassen op het schoolplein en hier en daar liggen afgerukte lichaamsdelen. De geur van bloed. Ik loop door de gangen. Het is hier ook een slachtveld. Wat een ravage! Het lijkt het of een kudde olifanten door de school heeft gelopen. Aan het verlaten met bloed bespatte schoonmaakkarretje te zien, had conciërge het blijkbaar al gemerkt.

    Achter me is een zacht, kreunend geluid. Ik schrik, draai me om en haal uit met de hamer. Er staat een zombie! Met z'n rode stropdas en zwart pak - nou ja, wat daar van over is - doet hij me denken aan de directeur. Shit! Die gast is langer dan mij. Wat moet ik doen? Ik strompel achteruit terwijl de zombie op me af komt. Ik struikel bijna over een paar stoelen. KLENG! Ik grijp een van de stoelen en slinger hem naar de directeur, die over de stoel valt BAM! op de grond. De directeur begint nu over de grond te tijgeren. Het werkte niet. In de gang hoor ik nog meer gekreun en geschuifel. Nog meer zombies. Ik grijp mijn hamer stevig vast en geef een harde hijs op zijn hoofd. En nog een hardere klap op zijn schedel. De directeur beweegt niet meer. In de gang staat ook een verlaten schoonmaakkarretje. Ik grijp een dweil van het karretje. Ik pak het handvat van het karretje vast en ik neem een aanloop en laat los! Een paar zombies worden verpletterd onder het karretje. Ik spuit een plasje zeepsop in de gang zodat de rest van de zombies zal uitglijden. Maar waar is George? Ik ren verder, richting de bètavleugel. Daar zijn nog meer zombies die ik wegduw met de dweil en een klap met de hamer verkoop. De dweil breekt doormidden, ik ram een van de scherpe kanten in een zombie en ren weg. Geen levende mensen te zien. Ik haast me naar de achteruitgang. Af en toe kom ik een zombie tegen die ik een klap geef met de hamer.
    Eindelijk sta ik buiten. Graffititags in verschillende kleuren sieren de muur. Bij de achterdeur liggen een paar lichamen van zombies en mensen op de grond, naast de parkeerplaats voor de leraren. Er staan een paar auto's, en... de lelijke roze scooter met windscherm van de heks van economie. De lerares economie ligt een paar meter verderop, maar haar hoofd is weg. "Deze hele zombie-apocalypse is haar vast boven het hoofd gestegen," denk ik. "Wel je hoofd erbij houden, he?" Ik rommel wat in de broekzakken en tas van de docente terwijl ik haar afgescheurde hoofd probeer te negeren dat mij van een afstandje aanstaart. Naast alle make-up, zakdoekjes en rotzooi in haar tas vind ik de contactsleutel. Mooi. Ik keer haar tas ondersteboven. Stevige leren tas. Dat kan ik wel gebruiken. Er zit ook een mobieltje in - bij de eerste keer proberen heb ik het wachtwoord al. Zelfs docenten zijn dus niet zo slim om het default wachtwoord te veranderen. Het spiegeltje van de make-up-voorraad neem ik ook mee. Handig om te seinen. Er zit ook een zakje chips in de tas en een pakje limonade. Ik prop de chips in mijn mond. Mmm. Gratis snacks zijn altijd lekker, zelfs als je net bent achtervolgd door een kudde zombies. De rommel laat ik achter op het schoolplein. Hier is ook geen spoor van George.

    Ik prop de dingen die me handig leken terug in de tas, die ik meesleep. In de ruimte onder het zadel zit een lelijke knalroze helm die ik op mijn hoofd zet. Volgens mij ben ik nu echt een soort vuurtoren voor zombies, maar veiligheid voor alles. Zou die boormachine die in mijn tas zit nou echt werken? Of ben ik nu nutteloze kilo's aan het rondslepen? Het ding is best zwaar en neemt veel ruimte in in mijn rugtas. Ik probeer de drilboor te starten. Juist. Het apparaat doet niks. Helaas, het was geen accuboormachine. Ik heb een stroomkabel nodig. Wat een rotding. Ik leg het voorzichtig in de bosjes bij de uitgang. Misschien ligt ie er nog wel als de zombie-apocalypse over is. Misschien ook niet. Ik prop de tas van de lerares en mijn andere tas in de ruimte onder het zadel, de rugtas gaat op mijn rug. De zwarte leren jas van de docente ziet er ook wel goed uit. Hmm. Stelen mag niet. Ik pel de jas van het koude lichaam af en knoop hem om mijn middel. Ik denk niet dat de heks nog veel heeft aan haar jas nu, dus ik neem hem gewoon mee. Dat is geen stelen. Ik loop naar de scooter maar ik struikel over iets ronds. Ik val op de grond. 'Auw!' schreeuw ik. Ik zie nu het voorwerp waarover ik gestruikeld ben. Het is een spuitbus met zwarte verf. Vast achtergelaten door een van die hangjongeren. Ineens valt een bepaalde graffitiboodschap op de muur mij op.

    VOOR REYM. IK --> FLAKKEE +BEN CHRIS. MET AUTO. GEORGE

    Het is een boodschap van George! Slimme jongen. Hij is waarschijnlijk naar Goeree-Overflakkee gegaan met wat vrienden van hem. Ik denk dat ze de auto gejat hebben van een leraar. Ik pak de spuitbus en begin te spuiten.

    IK GA NAAR RDAM + UTRECHT. REYM.

    Ik weet niet wie het zal lezen. Ik weet niet of George hier überhaupt terugkomt. Het lukt niet om hem een sms'je te versturen. Hij zal vast wel goed terechtkomen. Chris is waarschijnlijk Christiaan die bij mij in de klas heeft gezeten en die was blijven zitten doordat hij een jaar naar school was geweest in Amerika. Hij heeft allang zijn rijbewijs, dus dat moet goedkomen. Ik besluit om de bus verf mee te nemen zodat ik op bepaalde plekken 'REYM WAS HERE' en de datum kan spuiten. Als iemand mij dan zoekt hebben ze nog een paar hints.

    Hoe werkte een scooter ook alweer? Nadat ik een paar keer aan het ding heb gefrommeld weet ik hoe gas en remmen werken. 'Ach, op rijles leer je toch alleen maar verkeersregels' denk ik, 'die heb ik vast niet nodig in de apocalypse.' Ik start de scooter en begin richting de weg te rijden. Het voelt een beetje raar om op een scooter te rijden, en in het begin gaat het wat wiebelig, maar al snel voelt het goed aan. Wat gaaf! Het gaat ook sneller dan met de fiets. Een liedje komt op in mijn hoofd. "Toeter toeter toeter toeter toeter, met Romana op de scooter-" Het is niet verstandig om nu te gaan zingen. Ik moet mijn krachten sparen voor de tocht. Ik hoop dat ik in ieder geval Rotterdam kan halen met de scooter. Ik weet de weg: als je door Hoogvliet heenrijdt en een of andere weg daar neemt, kom je vanzelf langs dat Ahoy-zalengedoe.

    inventaris:

    Yeah, de naam George heb ik even verzonnen want mijn echte broertje wil vast niet geässocieerd worden met halfdode zombies. Ben en Christiaan zijn ook verzonnen maar whatever.

    + leren tas van de economiedocente
    + mobieltje van de economiedocente
    + lelijke roze scooter met helm
    + spiegeltje uit makeupdoos
    + leren jas van economiedocente
    + bus met zwarte spuitverf
    - - drilboor
    - - fiets

    - Rugzak en schoudertas
    - Ondergoed
    - T-shirt
    - Eten: crackers, biscuits, wat snoep
    - Drinken: wat flessen water
    - Reisverbandkistje
    - Zaklamp
    - Zoutvaatje
    - Mobieltje
    - Lucifers
    - Plastic zakken
    - Stiften en papier
    - Hamer
    - 2 Scherpe messen
    - Ducttape

    avatar
    Princess Sylvysprit
    Passagier van het interdimensionale quizschip

    Leeftijd : 22
    Speciale vermogens : Reverse Sakura Trickology

    Re: TvH - It's a Zombie World

    Bericht van Princess Sylvysprit op di okt 15, 2013 11:57 am

    Na een verassend makelijke rijs sta ik nu voor een grootte rivier die mijn mobieltje (40%) "Lek" noemt.
    Ik wist dat het handig was om steden te vermijden, ik was langs de boerendorpjes gegaan, jammergenoeg heb ik weinig recources...maar ik reken erop dat ze die in Utrecht hebben, maar wat zou ik in Utrecht doen als ik ze niet kan vinden? Misschien verhonger ik wel of word ik een zombie...
    Maar nee, ik kon maar beter van het beste uitgaan...
    Ik zie de snelweg in de verte...er komt luid gegil vandaan, kreunende pijnkreten...
    Ik roep "HEEEEEY, IS DAAR IEMAND? HEBBE GIJ HULP NODIG?"
    En toen was ik weer eens de klos van mijn eigen acties, roepen in een zombie apocylypse is echt een van de domste ideeen die ik kon doen, dit is ook gelijk waarom ik besloot niks te eten, er is altijd risico, over risico gesproken, ik denk dat die pijnkreet op me afkomt.

    Ik zie een horde zombies van de snelweg afspringen, sommige bezwijken, maar de meeste komen op me af, het was een stuk of 30 meter dus ik had nog wel tijd om op mijn motor te springen.
    "Maar een motor trekt ook weer zombies aan..." mompel ik tegen mezelf.
    En toen begon ik na te denken: "Als ik de motor meeneem naar Utrecht...dan breng ik misschien wel mijn medeleden in gevaar"

    Ik reed over een bruggetje naar Nieuwegein, maar ik had een plan deze keer: als de horde die achter me zit te groot word, laat ik de motor achter en ga ik te voet verder, ik kan er vanuit gaan dat zombies op harde geluiden reagreren dus moet ik een manier zien te vinden om die motor draaiend te houden terwijl ik wegren, op volle snelheid.

    "Kutstad" dacht ik bij mezelf, ik was altijd al erg bang voor grootte steden, niet vanwege het principe zelf, maar vanwege dat al die drukte, nu is die drukte vervangen door zombies...ik rijd snel met mijn motor langs zombies, maar plots zag ik iets voor me...
    Het was een horde zombies. "Natuurlijk heb ik dat weer he?"
    Er schoot me iets te binnen...een game...No More Heroes...
    De main character, Travis Touchdown, kon zo'n grote wheelie maken dat hij sprong met zijn motor, het is een dom idee, maar misschien is dit de kans om het te doen...
    Ik ging vol gas naar de zombies toe en trekte hard aan mijn stuur, ik probeerde een wheelie te maken, maar het gewicht van de motor was zo zwaar, niet van wat ik met een fiets gewend ben, het lukte me niet om een wheelie te maken.
    Toen werd ik wanhopig, ik rijd dus midden op een gigantische horde af, als ze me ook maar een keer bijten is het game over, hoe de fuck trek ik dit ding op?
    Uiteindelijk lukte het niet, maar er gebeurde iets anders: een steen!
    Ik reed per ongeluk over een steentje en mijn motor en ik schoote naar voren, ik vloog over de zomvies heen terwijl ik hellemaal misselijk werd van de snelheid, ik zag mijn motor wegvliegen, maar ik draaide te snel in de lucht om te zien waar, ik lande achter de horde, en mijn motor lag verderop, ik haaste naar de motor die bij een boom lag en zette hem overeind, maar er was een zombie echt heel dichtbij nu, ik dacht aan wat Travis Touchdown nu zou doen...

    Ik pakte mijn buks en ik schoot de zombie door zijn hoofd, ik schrok even van de impact, maar raar genoeg had ik een grijs op mijn gezicht, een voor een schoot ik de zombies neer, het voelde geweldig om te doen...

    Daar lagen ze dan...
    "heb ik dat nou echt gedaan?" praatte ik tegen mezelf
    Ik begon een beetje te lachen, maar het leek meer op hoog gegiechel, ik had geen idee waarom, maar het leek eigenlijk best wel leuk om dit te doen.
    Ik stapte weer op mijn motor en ging naar het noorden.
    Ik fluite het "Tank" liedje van Left 4 Dead terwijl ik op mijn mobiel een beetje de weg probeerde te vinden, toen kreeg ik een idee:
    "Als alle forumleden hier heen komen betekent dat ze allemaal wel wat verstand van Touhou hebben!"
    Misschien kon ik andere forumleden in de buurt die zich aan het verstoppen waren ofzo wel anntrekken door wat Touhou liedjes te fluiten, dus ik begon Rigid Paradise te fluiten, want Yohsika is een soort van zombie tog? Ik dacht dat het misschien wel passend was.
    "Hmmm...nu begin ik wel honger te krijgen..."
    De lucht was erg donker, vreemd, het was nog avond, maar het leek wel een soort gas ofzo, het was een soort groene waas, ik was bang dat het misschien van de infectie was maar tog reed ik door

    INVETARIS:

    -1 wegmotor
    -2 luchtbuksen (70% munitie in bezit)
    -standaard kleren


    _______________________

    Your fortune: キタ━━━━━━(゚∀゚)━━━━━━ !!!!

    "You need the player to level up, not the character." -ZUN

    Formerly known as Eeveesprit
    avatar
    Kogasa54
    Kind aan huis in huize Tsukumo

    Leeftijd : 26
    Speciale vermogens : Ik leer het Nederlands voor maar een jaar en ik doe het heel erg goed (volgens iedereen) Ook ben ik een fabulous koto

    Re: TvH - It's a Zombie World

    Bericht van Kogasa54 op di okt 15, 2013 6:07 pm

    English disclaimer: The following text will most likely be full of errors, mistakes, and will lack lots of grammar/vocabulary because this person is NOT skilled in Dutch whatsoever, and has only been learning it for approximately 7 months. It is more an attempt to write a simple story, and learn new Dutch things in the process. (most likely from corrections)

    Het was Zondag, om 8:00 am. Ik was net opgestaan, mijn ontbijt opgegeten, en kreeg mijn kleren aan. In de ochtend ik hou van de nieuws op de tv kijken, dus ik startte het te kijken. Toch, vanmorgen's nieuws lezen was erg raar...ze waren zeiden dat dode mensen waren opstaan van hun graven en waren starten met voederen op de vlees van mensen. ze omgeven mensen met grote aantal en bijtend in hun vlees en het eten. Ik mezelf altijd houdt van zombie verhalen, en het nu was een realiteit worden! Eerste ik dacht "oke, dus er is een zombie apocalypse, en het is wel echt, wat zal ik doen?" Duidelijk ik zou wapens, eten en water nodig hebben, zo ik ging naar de schuur bij de achterkant van het huis, waar ik wel wat nuttige wapens vond. Een hamer, wat blokkeren hout, wat blikjes benzine, en een jachtgeweer van mijn vader (die was een jachtopziener) Hoewel hij en al mijn familie waren niet in het huis, als ze waren beide naar werk of hier of daar anders; zo ik deed heb niet erg hoop voor ze. ik nog meer was betrokken met mezelf. (ja misschien klinkt het zelfzuchtig, maar ik wil leven) ik ging in het huis voor eten en drinken; ik heb wat brood, blikjes ingeblikt eten gevonden, en wat andere nodige spullen. ineens, ik gehoord een geluid bij buiten het huis. het was kreunen; zo ik dacht "er zijn echte zombies daar uit!" dus ik gereed mijn jachtgeweer en hamer. Dan de voordeur brak geopend! Er was een zombie! Ik sloen op zijn hoofd, en het explodeerde; bloed ging wijd en zijd. Ik dacht "Het was er maar een van velen!" ik ging naar buiten, waar er een gehele zombie zwerm was! Het was goed dat ze niet snel lopen; dus ik kon ze makkelijk schieten. Toen ik door de straten ging, terwijl ik wat zombies schoot die ik gevonden had, ik dacht "ik moette weten komen hoe de zombies herleven!" dan ik herinnerde dat dichtbij er was een gekke scientist die houdt te wel experimenteren met rare spullen; dus deze keer moesten zombies zijn; dacht ik. Onderweg, hoewel, een zombie mij bijna gebeten (toen het jachtgeweer geen ammunitie meer had) maar het ging nog goed met mij. ik ging naar zijn laboratorium; en ging naar binnen. Hij was daar, met een uitgestreken blik op zijn gezicht. "Wat heb je gedaan deze keer!?" zei ik. "Ah wel, ik begon me te vervelen, dus ik heb een virus gemaakt dat er voor zorgt dat de doden opstaan uit hun graven; hahaha!" Toen, ik dacht "Ik heb de dader gevonden, dus ik zal hem gewoon doden" Dus, ik nam mijn hamer, en zwaaide het naar zijn hoofdl; en boom! het explodeerde. Toen waren ook alle de zombies gestorven; want toen de schepper van het virus gedood was, zijn ze ook gestorven. Dus, alles was weer nu normaal. Mijn familie, vriendin (Reym) en vrienden waren nog levend, die wat leuk was; ze hebben geluk gehad. Vele andere families waren niet zo fortuinlijk.
    Ik dan beslist om te vliegen over naar Nederlands te zie hoe het gaat was met Reym. ik nam de auto van mijn ouders en besturen naar de luchthaven. Er was nog even een vliegtuig resterende dat gaan om Nederland, zo ik ging op het. Het opstijgen in de lucht, en voor even een tijd, alles was goed. Maar dan, ik gehoord iets! Misschien wat zombies zijn aan boord! Shit! Ik opstaan uit mijn zit, en langzaam te lopen te zie. Toen plotseling een zombie sprong uit! Ik dan terugtrekken, en nam mijn hamer, en zwaaide het, die het wel gedood. Het leek alleen een worden, wat leuk was. Dan ik aangekomen bij Rotterdamn luchthaven. Reym's huis niet veel ver, dus ik lip naar haar huis. Toen ik aangekomen, ik was gelukkig te zie dat alles gaat goed met Reym; ik haar een heel grote knuffel geven.


    And there it is. I would appreciate it if I could potentially have some feedback on how I did maybe. I will learn some from this I'm sure...


    Laatst aangepast door Kogasa54 op wo okt 16, 2013 12:42 am; in totaal 1 keer bewerkt
    avatar
    Princess Sylvysprit
    Passagier van het interdimensionale quizschip

    Leeftijd : 22
    Speciale vermogens : Reverse Sakura Trickology

    Re: TvH - It's a Zombie World

    Bericht van Princess Sylvysprit op di okt 15, 2013 9:22 pm

    @Kogasa54 schreef:English disclaimer: The following text will most likely be full of errors, mistakes, and will lack lots of grammar/vocabulary because this person is NOT skilled in Dutch whatsoever, and has only been learning it for approximately 7 months. It is more an attempt to write a simple story, and learn new Dutch things in the process. (most likely from corrections)

    Het was Zondag, om 8:00 am. Ik had net opstaan, mijn ontbijt opgegeten, en kreeg mijn kleren aan. In de ochtend ik houdt van de nieuws op de tv kijken, zo ik starten met het aan het kijken. Toch, vanmorgen's nieuws lezen was erg raar...ze waren zeggen dat dood mensen waren opstaan van hun graven en waren starten met voederen op de vlees van mensen. ze omgeven mensen met groote aantal en bijtend in hun vlees en het eten. Ik mezelf altijd houdt van zombie verhalen, en het nu was een realiteit worden! Eerste ik dacht "oke, zo er is een zombie apocalypse, en het is wel echt, wat zal ik doen?" Duidelijk ik zou moest wapens, eten en water, zo ik ging naar de schuur bij de achterkant van het huis, waar ik wel gevonden wat nuttige wapens. Een hamer, wat blokkeren hout, wat blikjes benzine, en een jachtgeweer van mijn vader (die was een jachtopziener) Hoewel hij en alle mijn familie waren niet in het huis, als ze waren beide naar werk of hier of daar anders; zo ik deed heb niet erg hoop voor ze. ik nog meer was betrokken over mezelf. (ja misschien klinkt zelfzuchtig, maar ik wil te leven) ik ging in het huis voor eten en drinken; ik wat brood, blikjes ingeblikt eten gevonden, en wat ander nodig spullen. ineens, ik gehoord een geluid bij buiten het huis. het was kreunen; zo ik dacht "er zijn echte zombies daar uit!" dus ik gereed mijn jachtgeweer en hamer. Dan de voordeur brak geopend! Er was een zombie er! Ik onslaan met zijn hoofd, en het explodeerde; bloed ging wijd en zijd. Ik dacht "dat allen een of heel erg was!" ik ging buiten, waar er was een geheel zombie zwerm! Het was goed dat ze niet lopen wat snel; dus ik kun ze schieten makkelijk. Als ik ging door de straten, schietenen wat zombies dat ik gevonden, ik dacht "ik moet te weten komen hoe de zombies waren herleven!" dan ik herinnerde dat dichtbij er was een geke scientist die houdt te wel experimenteren met raare spullen; zo dit tijd het moest zombies zijn; gedacht ik. Onderweg er hoewel, een zombie mij gebeten (doet de jachtgeweer had geen ammunitie) maar nog het was gaat goed met mij. ik ging naar zijn laboratorium; en ingevoerd. Hij was daar, met een uitgestreken lijken op zijn gezicht. "Dit tijd wat hebt je gedaan!?" zei ik. "Ah wel, ik vervelen worden, zo ik een virus gemaakt dat maakt de doden opstaan uit hun graven; hahaha!" bij dat tijd, ik dacht "Ik heb de dader gevonden, zo ik zal net gewoon hij doden" zo met dat, ik nam mijn hamer, en zwaaide het aan hij hoofdl; en boom! het explodeerde. Dan ook, alle de zombies alle gestorven; want doet de schepper van de virus gedood was, ze ook gestorven. Dus, allemaal was weer nu normaal. Mijn familie, vriendin (Reym) en vrienden waren nog leven, die wat leuk was; waarschijnlijk geluk hoewel. Veel ander families waren niet zo fortuinlijk.
    De nieuws om 8:00 pm vannacht zeggen hoe de zombie apocalypse afgelopen was, en dat ze weet niet die was de stopper. Misschien ooit ik zou ze vertellen over het.


    And there it is. I would appreciate it if I could potentially have some feedback on how I did maybe. I will learn some from this I'm sure...
    (Ik gebruik haakjes om de immesrie niet te bederven)

    (Je Nederlands gaat al een beetje vooruit, maar je hebt iets gedaan waardoor je het voor iedereen verpest hebt, je hebt de apocylypse beeindigd, en sommige van ons moesten nog ons doel bereiken, kun je misschien een edit maken zodat we nog allemaal door kunnen gaan?)


    _______________________

    Your fortune: キタ━━━━━━(゚∀゚)━━━━━━ !!!!

    "You need the player to level up, not the character." -ZUN

    Formerly known as Eeveesprit
    avatar
    Kogasa54
    Kind aan huis in huize Tsukumo

    Leeftijd : 26
    Speciale vermogens : Ik leer het Nederlands voor maar een jaar en ik doe het heel erg goed (volgens iedereen) Ook ben ik een fabulous koto

    Re: TvH - It's a Zombie World

    Bericht van Kogasa54 op di okt 15, 2013 9:51 pm

    eeveesprit schreef:
    @Kogasa54 schreef:English disclaimer: The following text will most likely be full of errors, mistakes, and will lack lots of grammar/vocabulary because this person is NOT skilled in Dutch whatsoever, and has only been learning it for approximately 7 months. It is more an attempt to write a simple story, and learn new Dutch things in the process. (most likely from corrections)

    Het was Zondag, om 8:00 am. Ik had net opstaan, mijn ontbijt opgegeten, en kreeg mijn kleren aan. In de ochtend ik houdt van de nieuws op de tv kijken, zo ik starten met het aan het kijken. Toch, vanmorgen's nieuws lezen was erg raar...ze waren zeggen dat dood mensen waren opstaan van hun graven en waren starten met voederen op de vlees van mensen. ze omgeven mensen met groote aantal en bijtend in hun vlees en het eten. Ik mezelf altijd houdt van zombie verhalen, en het nu was een realiteit worden! Eerste ik dacht "oke, zo er is een zombie apocalypse, en het is wel echt, wat zal ik doen?" Duidelijk ik zou moest wapens, eten en water, zo ik ging naar de schuur bij de achterkant van het huis, waar ik wel gevonden wat nuttige wapens. Een hamer, wat blokkeren hout, wat blikjes benzine, en een jachtgeweer van mijn vader (die was een jachtopziener) Hoewel hij en alle mijn familie waren niet in het huis, als ze waren beide naar werk of hier of daar anders; zo ik deed heb niet erg hoop voor ze. ik nog meer was betrokken over mezelf. (ja misschien klinkt zelfzuchtig, maar ik wil te leven) ik ging in het huis voor eten en drinken; ik wat brood, blikjes ingeblikt eten gevonden, en wat ander nodig spullen. ineens, ik gehoord een geluid bij buiten het huis. het was kreunen; zo ik dacht "er zijn echte zombies daar uit!" dus ik gereed mijn jachtgeweer en hamer. Dan de voordeur brak geopend! Er was een zombie er! Ik onslaan met zijn hoofd, en het explodeerde; bloed ging wijd en zijd. Ik dacht "dat allen een of heel erg was!" ik ging buiten, waar er was een geheel zombie zwerm! Het was goed dat ze niet lopen wat snel; dus ik kun ze schieten makkelijk. Als ik ging door de straten, schietenen wat zombies dat ik gevonden, ik dacht "ik moet te weten komen hoe de zombies waren herleven!" dan ik herinnerde dat dichtbij er was een geke scientist die houdt te wel experimenteren met raare spullen; zo dit tijd het moest zombies zijn; gedacht ik. Onderweg er hoewel, een zombie mij gebeten (doet de jachtgeweer had geen ammunitie) maar nog het was gaat goed met mij. ik ging naar zijn laboratorium; en ingevoerd. Hij was daar, met een uitgestreken lijken op zijn gezicht. "Dit tijd wat hebt je gedaan!?" zei ik. "Ah wel, ik vervelen worden, zo ik een virus gemaakt dat maakt de doden opstaan uit hun graven; hahaha!" bij dat tijd, ik dacht "Ik heb de dader gevonden, zo ik zal net gewoon hij doden" zo met dat, ik nam mijn hamer, en zwaaide het aan hij hoofdl; en boom! het explodeerde. Dan ook, alle de zombies alle gestorven; want doet de schepper van de virus gedood was, ze ook gestorven. Dus, allemaal was weer nu normaal. Mijn familie, vriendin (Reym) en vrienden waren nog leven, die wat leuk was; waarschijnlijk geluk hoewel. Veel ander families waren niet zo fortuinlijk.
    De nieuws om 8:00 pm vannacht zeggen hoe de zombie apocalypse afgelopen was, en dat ze weet niet die was de stopper. Misschien ooit ik zou ze vertellen over het.


    And there it is. I would appreciate it if I could potentially have some feedback on how I did maybe. I will learn some from this I'm sure...
    (Ik gebruik haakjes om de immesrie niet te bederven)

    (Je Nederlands gaat al een beetje vooruit, maar je hebt iets gedaan waardoor je het voor iedereen verpest hebt, je hebt de apocylypse beeindigd, en sommige van ons moesten nog ons doel bereiken, kun je misschien een edit maken zodat we nog allemaal door kunnen gaan?)
    Ah I'm sorry, I didn't really get the meaning of this topic; so just tried to write my own story; so sorry about that. i will edit it a bit if that's okay.
    avatar
    Princess Sylvysprit
    Passagier van het interdimensionale quizschip

    Leeftijd : 22
    Speciale vermogens : Reverse Sakura Trickology

    Re: TvH - It's a Zombie World

    Bericht van Princess Sylvysprit op di okt 15, 2013 9:57 pm

    @Kogasa54 schreef:
    eeveesprit schreef:
    @Kogasa54 schreef:English disclaimer: The following text will most likely be full of errors, mistakes, and will lack lots of grammar/vocabulary because this person is NOT skilled in Dutch whatsoever, and has only been learning it for approximately 7 months. It is more an attempt to write a simple story, and learn new Dutch things in the process. (most likely from corrections)

    Het was Zondag, om 8:00 am. Ik had net opstaan, mijn ontbijt opgegeten, en kreeg mijn kleren aan. In de ochtend ik houdt van de nieuws op de tv kijken, zo ik starten met het aan het kijken. Toch, vanmorgen's nieuws lezen was erg raar...ze waren zeggen dat dood mensen waren opstaan van hun graven en waren starten met voederen op de vlees van mensen. ze omgeven mensen met groote aantal en bijtend in hun vlees en het eten. Ik mezelf altijd houdt van zombie verhalen, en het nu was een realiteit worden! Eerste ik dacht "oke, zo er is een zombie apocalypse, en het is wel echt, wat zal ik doen?" Duidelijk ik zou moest wapens, eten en water, zo ik ging naar de schuur bij de achterkant van het huis, waar ik wel gevonden wat nuttige wapens. Een hamer, wat blokkeren hout, wat blikjes benzine, en een jachtgeweer van mijn vader (die was een jachtopziener) Hoewel hij en alle mijn familie waren niet in het huis, als ze waren beide naar werk of hier of daar anders; zo ik deed heb niet erg hoop voor ze. ik nog meer was betrokken over mezelf. (ja misschien klinkt zelfzuchtig, maar ik wil te leven) ik ging in het huis voor eten en drinken; ik wat brood, blikjes ingeblikt eten gevonden, en wat ander nodig spullen. ineens, ik gehoord een geluid bij buiten het huis. het was kreunen; zo ik dacht "er zijn echte zombies daar uit!" dus ik gereed mijn jachtgeweer en hamer. Dan de voordeur brak geopend! Er was een zombie er! Ik onslaan met zijn hoofd, en het explodeerde; bloed ging wijd en zijd. Ik dacht "dat allen een of heel erg was!" ik ging buiten, waar er was een geheel zombie zwerm! Het was goed dat ze niet lopen wat snel; dus ik kun ze schieten makkelijk. Als ik ging door de straten, schietenen wat zombies dat ik gevonden, ik dacht "ik moet te weten komen hoe de zombies waren herleven!" dan ik herinnerde dat dichtbij er was een geke scientist die houdt te wel experimenteren met raare spullen; zo dit tijd het moest zombies zijn; gedacht ik. Onderweg er hoewel, een zombie mij gebeten (doet de jachtgeweer had geen ammunitie) maar nog het was gaat goed met mij. ik ging naar zijn laboratorium; en ingevoerd. Hij was daar, met een uitgestreken lijken op zijn gezicht. "Dit tijd wat hebt je gedaan!?" zei ik. "Ah wel, ik vervelen worden, zo ik een virus gemaakt dat maakt de doden opstaan uit hun graven; hahaha!" bij dat tijd, ik dacht "Ik heb de dader gevonden, zo ik zal net gewoon hij doden" zo met dat, ik nam mijn hamer, en zwaaide het aan hij hoofdl; en boom! het explodeerde. Dan ook, alle de zombies alle gestorven; want doet de schepper van de virus gedood was, ze ook gestorven. Dus, allemaal was weer nu normaal. Mijn familie, vriendin (Reym) en vrienden waren nog leven, die wat leuk was; waarschijnlijk geluk hoewel. Veel ander families waren niet zo fortuinlijk.
    De nieuws om 8:00 pm vannacht zeggen hoe de zombie apocalypse afgelopen was, en dat ze weet niet die was de stopper. Misschien ooit ik zou ze vertellen over het.


    And there it is. I would appreciate it if I could potentially have some feedback on how I did maybe. I will learn some from this I'm sure...
    (Ik gebruik haakjes om de immesrie niet te bederven)

    (Je Nederlands gaat al een beetje vooruit, maar je hebt iets gedaan waardoor je het voor iedereen verpest hebt, je hebt de apocylypse beeindigd, en sommige van ons moesten nog ons doel bereiken, kun je misschien een edit maken zodat we nog allemaal door kunnen gaan?)
    Ah I'm sorry, I didn't really get the meaning of this topic; so just tried to write my own story; so sorry about that. i will edit it a bit if that's okay.
    (Don't be sorry, you did great! But if you want to practise that then maybe you should try another kind of thread since this breaks immersion, and seriously, i can see you are improving bit by bit!)


    _______________________

    Your fortune: キタ━━━━━━(゚∀゚)━━━━━━ !!!!

    "You need the player to level up, not the character." -ZUN

    Formerly known as Eeveesprit
    avatar
    Kogasa54
    Kind aan huis in huize Tsukumo

    Leeftijd : 26
    Speciale vermogens : Ik leer het Nederlands voor maar een jaar en ik doe het heel erg goed (volgens iedereen) Ook ben ik een fabulous koto

    Re: TvH - It's a Zombie World

    Bericht van Kogasa54 op wo okt 16, 2013 2:09 am

    eeveesprit schreef:
    @Kogasa54 schreef:
    eeveesprit schreef:
    @Kogasa54 schreef:English disclaimer: The following text will most likely be full of errors, mistakes, and will lack lots of grammar/vocabulary because this person is NOT skilled in Dutch whatsoever, and has only been learning it for approximately 7 months. It is more an attempt to write a simple story, and learn new Dutch things in the process. (most likely from corrections)

    Het was Zondag, om 8:00 am. Ik had net opstaan, mijn ontbijt opgegeten, en kreeg mijn kleren aan. In de ochtend ik houdt van de nieuws op de tv kijken, zo ik starten met het aan het kijken. Toch, vanmorgen's nieuws lezen was erg raar...ze waren zeggen dat dood mensen waren opstaan van hun graven en waren starten met voederen op de vlees van mensen. ze omgeven mensen met groote aantal en bijtend in hun vlees en het eten. Ik mezelf altijd houdt van zombie verhalen, en het nu was een realiteit worden! Eerste ik dacht "oke, zo er is een zombie apocalypse, en het is wel echt, wat zal ik doen?" Duidelijk ik zou moest wapens, eten en water, zo ik ging naar de schuur bij de achterkant van het huis, waar ik wel gevonden wat nuttige wapens. Een hamer, wat blokkeren hout, wat blikjes benzine, en een jachtgeweer van mijn vader (die was een jachtopziener) Hoewel hij en alle mijn familie waren niet in het huis, als ze waren beide naar werk of hier of daar anders; zo ik deed heb niet erg hoop voor ze. ik nog meer was betrokken over mezelf. (ja misschien klinkt zelfzuchtig, maar ik wil te leven) ik ging in het huis voor eten en drinken; ik wat brood, blikjes ingeblikt eten gevonden, en wat ander nodig spullen. ineens, ik gehoord een geluid bij buiten het huis. het was kreunen; zo ik dacht "er zijn echte zombies daar uit!" dus ik gereed mijn jachtgeweer en hamer. Dan de voordeur brak geopend! Er was een zombie er! Ik onslaan met zijn hoofd, en het explodeerde; bloed ging wijd en zijd. Ik dacht "dat allen een of heel erg was!" ik ging buiten, waar er was een geheel zombie zwerm! Het was goed dat ze niet lopen wat snel; dus ik kun ze schieten makkelijk. Als ik ging door de straten, schietenen wat zombies dat ik gevonden, ik dacht "ik moet te weten komen hoe de zombies waren herleven!" dan ik herinnerde dat dichtbij er was een geke scientist die houdt te wel experimenteren met raare spullen; zo dit tijd het moest zombies zijn; gedacht ik. Onderweg er hoewel, een zombie mij gebeten (doet de jachtgeweer had geen ammunitie) maar nog het was gaat goed met mij. ik ging naar zijn laboratorium; en ingevoerd. Hij was daar, met een uitgestreken lijken op zijn gezicht. "Dit tijd wat hebt je gedaan!?" zei ik. "Ah wel, ik vervelen worden, zo ik een virus gemaakt dat maakt de doden opstaan uit hun graven; hahaha!" bij dat tijd, ik dacht "Ik heb de dader gevonden, zo ik zal net gewoon hij doden" zo met dat, ik nam mijn hamer, en zwaaide het aan hij hoofdl; en boom! het explodeerde. Dan ook, alle de zombies alle gestorven; want doet de schepper van de virus gedood was, ze ook gestorven. Dus, allemaal was weer nu normaal. Mijn familie, vriendin (Reym) en vrienden waren nog leven, die wat leuk was; waarschijnlijk geluk hoewel. Veel ander families waren niet zo fortuinlijk.
    De nieuws om 8:00 pm vannacht zeggen hoe de zombie apocalypse afgelopen was, en dat ze weet niet die was de stopper. Misschien ooit ik zou ze vertellen over het.


    And there it is. I would appreciate it if I could potentially have some feedback on how I did maybe. I will learn some from this I'm sure...
    (Ik gebruik haakjes om de immesrie niet te bederven)

    (Je Nederlands gaat al een beetje vooruit, maar je hebt iets gedaan waardoor je het voor iedereen verpest hebt, je hebt de apocylypse beeindigd, en sommige van ons moesten nog ons doel bereiken, kun je misschien een edit maken zodat we nog allemaal door kunnen gaan?)
    Ah I'm sorry, I didn't really get the meaning of this topic; so just tried to write my own story; so sorry about that. i will edit it a bit if that's okay.
    (Don't be sorry, you did great! But if you want to practise that then maybe you should try another kind of thread since this breaks immersion, and seriously, i can see you are improving bit by bit!)
    Okay, I made the edits so that it doesn't end (the apocalypse) and that it may flow through better. (and corrected some grammar and stuff that Reym corrected me with) Yeah I will look at other ones; but at least I tried here. And thank you very much~ I am learning a lot as I go along~ It's all good~ (learnt some from this too)
    avatar
    Decidetto
    Passagier van het interdimensionale quizschip

    Leeftijd : 24
    Speciale vermogens : Vertalen, misschien binnenkort zelfs vanuit het Japans

    Re: TvH - It's a Zombie World

    Bericht van Decidetto op za okt 19, 2013 12:58 am

    "Oké, hier sta ik goed," zeg ik tegen mezelf. Gewekt door nachtelijk rumoer had ik me mijn bed uit gehesen. "Geen zorgen. De hele overloop is weliswaar te zien vanaf de gang beneden, maar hier in deze kamer sta ik in een hinderlaag."
    Voordat mijn moeder en stiefvader vertrokken op vakantie naar Frankrijk - ze gingen onderzoek doen voor een nieuw bedrijf van mijn stiefvader (en natuurlijk ook wat wijn halen) - hadden ze ons op de hoogte gesteld van de handelingen die we moesten verrichten als er ingebroken zou worden. We hebben een tweetal noodknoppen thuis liggen waarmee we het alarm in één keer kunnen af laten gaan, mocht het niet aan staan, en voor echte noodgevallen ligt er een honkbalknuppel onder het bed, zodat we de waarschijnlijk zeer verraste schavuit met een flinke mep tegen zijn hoofd de trap af zouden kunnen doen tuimelen. Ontkomen was echter natuurlijk beter dan vechten, dus áls we genoeg tijd hadden, moesten we de touwladder in de kast gebruiken.
    Ik had nooit geweten dat we zulke spullen in huis hadden, voor dat soort situaties; het voelt heel avontuurlijk. Zo avontuurlijk zelfs, dat je bijna zou hopen dat er iets gebeurt, alleen al om het uit te kunnen proberen.

    Maar nu gebeurt het dus.

    Het is zaterdagnacht. Ik ben blij dat morgen mijn enige krantenwijkvrije dag in de week is, want ik zou niet weten of ik nog slaap zou kunnen vatten hierna. Mijn zusje is vanavond uit, dus we hebben het alarm eraf gelaten. Ik vraag me af hoe laat ze thuiskomt eigenlijk. Dit geluid dat ik nu hoor is echter beslist niet van haar! Meer gekras en gerammel bij de voordeur. Ik voel een druppeltje zweet zich een weg banen tussen mijn knuppelomvattende vingers en versterk mijn grip. Daar sta je dan: in je onderbroek, tegen de deurpost gedrukt, een honkbalknuppel in je handen.
    Na een klein poosje, gaat het geluid niet meer verder. Het is nu al een halve minuut stil. Is ie er vandoor, vraag ik mezelf af. Na nog eens gespannen 60 hartslagen te hebben afgeteld, durf ik mijn hoofd om de hoek van de deuropening te steken. Misschien kan ik met een beetje geluk van deze afstand tussen de luxaflex naast de voordeur door kijken.
    Ik ben voor de eerste keer blij dat we het buitenlicht bij de voordeur 's nachts altijd aan hebben staan; ik zie iets liggen op de tegels. Kleine stukjes... lichtbruin, volgens mij. De realisatie komt met een schok: Dat zijn snippers van de voordeur!
    Oh man, oh man oh manohman, iemand probeert inderdaad in te breken... ...en is nu waarschijnlijk zijn geluk aan het beproeven bij een andere deur! Mijn oren spitsen zich haast automatisch en inderdaad: ergens van achterin het huis hoor ik een geluid komen, dat precies zo klinkt als het geluid van daarnet. Hij is bij de achterdeur!
    "Hoe ga ik dit aanpakken," zeg ik tegen mezelf. Hardop, om de spanning een beetje eruit te laten; ik loop nu immers minder risico opgemerkt te worden. Denkend loop ik naar mijn kamer en trek wat kleding aan, maar ik kom al gauw weer terug; ik moet een oortje in het zeil houden. In de verte hoor ik het krabbende geluid nog steeds en mijn spanning keert geleidelijk terug, tot het op een niveau zit dat hoger is dan voorheen. "Ik heb hier te maken met iemand die koste wat kost binnen wilt komen. Ik zou hem misschien kunnen wegjagen door het alarm af te laten gaan met die noodknop," redeneer ik, en ik loop naar het nachtkastje van mijn moeder, waar het ding altijd geparkeerd staat. In het voorbijgaan valt mijn oog op de wekker. Het vloeibare kristal staat in drie drieën op rij gerangschikt.

    Ik kijk naar het kleine zwarte kastje in mijn hand. Als beveiliging tegen onbedoelde alarminschakelingen zit er een schuifklepje over de knop. Nu moet ik met m'n stresshanden eerst dat klepje eraf zien te krijgen. Mijn nagel is net lang genoeg om tussen het plastic van het klepje en de rest van de afstandsbediening te kunnen en na wat gewrik heb ik het klepje eindelijk eraf. Waarschijnlijk op een veel moeilijkere manier dan nodig was, maar het is eraf. Weet ik zeker dat ik me niet aan het vergissen ben, vraag ik me af. Tuurlijk vergis ik me niet! De deuren worden nu al minstens een kwartier lang stukje voor stukje versplinterd en de schade is te groot om veroorzaakt te zijn door gewoon een rondzwervend dier.

    Oké, het is besloten.

    Na een druk op het knopje klinken 3 zachte piepjes, gevolgd door gigantisch kabaal. Een kabaal dat mij maar al te bekend voorkomt van de keren dat ik nietsvermoedend door de garage naar binnen ging terwijl het alarm erop stond. Dit moet die kerel wel wegjagen, hoor ik mezelf nog maar amper boven het alarm uit denken, en als hij niet weg is tegen de tijd dat de alarmcentrale het alarm heeft uitgezet en gebeld voor de stand van zaken, is hij sowieso de klos. Een gevoel van opluchting begint in me op te komen en gesynchroniseerd met de afname van adrenaline, keert mijn slaap terug. Ik zal wel eerst het belletje van de alarmcentrale af moeten wachten alvorens volledig opgelucht adem te halen; misschien staat die gek er nog. Wadend door de torenhoge geluidsgolven haal ik dus de telefoon van de lader en nestel ik me tegen de balustrade.
    Minuten verstrijken, terwijl het alarm maar doorblèhrt en ik, ondanks het geluid, af en toe zo'n beetje wegzak. Dit duurt een beetje lang, denk ik, en ik verhef mezelf met enige moeite van de grond om zo langzaamaan eens een kijkje te gaan nemen beneden.

    Ook al had ik het gewild, dit ietwat overhaaste besluit kon ik toch niet doorzetten. Op het moment dat ik een eerste stap op de trap wil zetten, zie ik een donkere gestalte de hal indraaien, vanuit de woonkamer. Voordat ik het zelf doorheb, sta ik weer tegen de deurpost aangedrukt op mijn hinderlaagplekje. Ik voel me net Keiichi Maebara, die, getriggerd door het geluid van een brommer, het moment van toeslaan afwacht. Terwijl het slaghout brandt in mijn handen, schieten de gedachtes door mijn hoofd. Is hij doof, dat hij niet weggevlucht is voor het alarm? Maar nog belangrijker: heeft hij me gezien?
    Hij begint de trap te beklimmen. Ondanks het kabaal van het alarmsysteem, hoor ik elke, afzonderlijke, stap, doorklinken tot in mijn gebeente. Nog zes treden, nog vijf. Met elke volgende trede groeit mijn vastberadenheid. Ik ga deze klootzak zó hard in zijn gezicht rammen, dat hij hier de komende week nog elke nacht terug zou moeten komen om al zijn tanden bij elkaar te rapen. Nog één stap. Mijn door adrenaline gebooste bewustzijn weet op de milliseconde precies wanneer de lullo zijn zwaartepunt van het ene naar het andere been verplaatst. Nu is mijn kans om toe te slaan! Ik draai in, haal uit, en plant het puntje van de knuppel recht in zijn jukbeen. Iets hoger dan gepland. Mijn overclocked bewustzijn realiseert zich een fractie van een seconde later hoe ontzettend rakelings de knuppel langs zowel de deurpost, als de hoge paal van de balustrade scheerde alvorens het gezicht van meneer hier te treffen.
    Dit gevoel in mijn handen. Dit is niet de terugslag die ik verwachtte te voelen bij het raken van een mensenhoofd; het geeft mee! De knuppel is een volle vijf centimeter verder bewogen dan ik had verwacht en bevindt zich nu ergens tussen zijn oogkas en bovenkaak. Hij begint achterover te hellen en eventjes hebben we oogcontact. Het onmens ziet er wat onaangedaan uit. Niet verrast of in paniek. Hij tuimelt stoïcijns de trap af en belandt, vergezeld van een harde bonk, met zijn ruggengraat tegen de metalen trapleuning in de bocht. Hij lijkt niet gepijnigd en lijkt evenmin gechoqueerd te zijn door de deuk die ik in zijn gezicht heb aangebracht, maar hij slaagt er niet in zich te bewegen.
    Dit is in mijn voordeel, ik heb nu tijd, om... om wat te doen eigenlijk? Het maakt niet uit of ie dingen steelt, als ons maar niets overkomt, heeft mijn moeder gezegd. Ahh, "ons". Ik heb nu wel tijd om te vluchten, maar wat doet Mirthe dan als ze thuiskomt? Ik zou haar een SMS'je kunnen sturen met daarin de vraag of ze meteen terug kan komen, maar niet naar huis, maar het station. Misschien kunnen we naar onze oom en tante in Sittard. Nee, rond deze tijd rijden helemaal geen treinen meer. Het nog steeds afgaande alarm brengt mijn aandacht terug naar 'het nu'. Waarom heeft de alarmcentrale nog steeds niet gereageerd, vraag ik me af, terwijl ik naar mijn kamer snel om mijn mobiel, portemonnee en sleutels te pakken. Wie weet wanneer die kerel weer op de been is. Of we nou een trein kunnen nemen of niet, het station is een prima plek om te overleggen en bovendien lekker dichtbij voor haar, want ze is toch al in de stad.
    Het lichaam onderaan de trap begint langzaam weer kracht terug te krijgen in zijn ledematen. Zijn toch behoorlijk bebloede nieuwe gezichtsholte steekt donker af tegen zijn verbleekte gelaat. Mijn denktijd is op, eigenlijk had ik al buiten moeten zijn! Ik ren de kamer van mijn moeder en stiefvader in en haal de kast overhoop, op zoek naar de beloofde touwladder. Ik heb hem gelukkig al gauw gevonden. De bovenste sport is breder dan de andere, zodat je hem achter het raamkozijn kunt klemmen, lijkt me. Geen tijd om te proberen, ik hang de ladder uit het raam en sta op het punt om aan de afdaling te beginnen, als me iets te binnen schiet: natuurlijk, de knuppel! Het is beter als ik die meeneem, lijkt me. Dalijk heeft hij het op mij specifiek gemunt en komt ie achter me aan; ik moet mezelf kunnen verdedigen. Ik ren terug naar de overloop, waar ik het sportgerei had achtergelaten, en steek het snel tussen mijn riem en broek. Onze vriend de inbreker is inmiddels kruipend aan zijn tergend langzame tocht naar boven begonnen en is al op één derde van de trap. Dit is alles waar ik tijd voor heb. Ik haast me langs de trap en bungelend aan de ladder - die toch behoorlijk stabiel voelt, ondanks de onzekere verankering - werk ik me een weg naar beneden. Aan de zijkant van het huis staat mijn fiets. Mijn zusje gebruikt hem soms, maar is meestal te laks om hem terug in de garage te zetten als ze ermee klaar is. Nou, nu ben ik haar dankbaar! Ik steek mijn sleutel in het slot en begin als een gek te fietsen. Geen licht en geen jas, maar ik houd het wel vol. Vanaf de straat is het draaiende zwaailicht het enige waaraan je kunt zien dat er iets niet pluis is. De beschadigde voordeur valt niet op, doordat er precies een struik in het zicht staat.

    Ik haal mijn mobiel uit mijn broekzak en begin te typen. Het is een eenvoudig model, maar daar ben ik nu ontzettend blij mee; deze houdt het ten minste twee weken vol op een volle batterij en ik heb hem eergisteren nog opgeladen. Zelfs zonder oplader kan ik er dus wel even mee vooruit!
    Tussendoor denk ik terug aan de inbreker. Zijn beslissingen en reacties kwamen ontzettend afwezig over op mij. Was hij misschien ontzettend stoned?

    Ik leg de laatste hand aan mijn bericht en druk op 'verzenden'. Hopelijk leest ze het snel.
    Inventaris:


    • Mobiele telefoon
    • Portemonnee met kleingeld en pasjes
    • Sleutelbos
    • Honkbalknuppel
    avatar
    Rage
    Über-Senpai

    Leeftijd : 31
    Speciale vermogens : Diplomatic Immunity

    Re: TvH - It's a Zombie World

    Bericht van Rage op zo mei 18, 2014 11:57 am

    Na het vaststellen van de route en planning stapten we in de auto om richting Monnickendam te gaan, onderweg zetten we wat
    muziek op en zatten we te kletsen. Misschien om ons op ons gemak te laten voelen ondanks dat alles om ons heen
    naar de maan is gegaan. Aangekomen bij Monnickendam rijden we rustig rond om te zien hoe de situatie eruit ziet, Faolinn
    tikt me aan en wijst. "Kom we gaan deze kant op, daar kunnen we nog meer spullen inslaan." Zegt hij met een lijstje
    in zijn hand. We hebben alles met gemak kunnen inslaan, nu nog de proviand waarbij we de ingeslagen deur van de supermarkt
    passeren. "Waar zit het normaal?" Vraagt Remilia terwijl ze wat troep weg trapt. "In de buurt van de vleesafdeling en anders
    achter in de koeler, langzaam lopen we naar voren en kijken we constant om ons heen om te zien of er zombies rondlopen.

    "Rage, denk je een plastic tas te kunnen pakken in je eentje?" Vraagt Faolinn die de Proviand heeft gevonden. Ik knik en sluip
    door de paden rond, ik hoor wat geluid maar ik zie niks en sluip verder, ik kom bij de kassa's en grijp een paar
    plastic tassen en zie dat de kassa open staat. "Zal ik wat meepakken? Kleingeld begint op te raken." Denk ik hard op en
    neem wat kleingeld mee in mijn portemonnee. Zonder te weten begon een zombie op me af te lopen, ik hoor plots een fluit
    en draai ik me om en knal ik met mijn elleboog tegen de zombie die achter me stond omver. In reflex spring ik weg en zie ik de
    zombie over de vloer kruipen om op te staan. "Sta daar niet zo droog, maak hem af." Zegt Remilia, die zat te fluiten toen
    ik niet zat op te letten. Ik pak m'n katana en ram de punt door zijn schedel en probeer het eruit te halen, m'n voet
    tegen z'n hoofd en het lukt me om het los te trekken. "Hier." Zeg ik tegen Remilia en hadig haar een van de plastic tassen. "Ik
    pak nog wat drinken mee." Ik grijp flessen mee die er nog staan zowel groot als klein en wat bier in geval de anderen
    nog willen. Terugkeren naar Faolinn en Remilia zie ik dat de tas opgevuld is en gaan we terug naar de auto.


    _______________________

    "Time to [Censored] some face!"
    -Random Namekian
    avatar
    Faolinn
    Mad scientist

    Leeftijd : 25
    Speciale vermogens : Ability to understand and alter the workings of the human body.

    Re: TvH - It's a Zombie World

    Bericht van Faolinn op di mei 27, 2014 1:15 am

    Man wat voelde het goed weer onder de mensen te zijn. En wat voor mensen, Rage en Remilia. We maakten werkelijk een formidabel team. Rage begon zelfs meer en meer op een onbeschonken bestuurder te lijken achter het stuur!

    Na het korte avontuur in de supermarkt gidste ik ze richting mijn huis. Op iedere straathoek schuifelde wel wat zombies maar het was zeker niet zo slecht als in Amsterdam. "Mijn theorie is dat het grootste deel hier met hun dure auto is omgekomen in files op de snelwegen. De infectie kwam vanuit het zuiden dus ze zullen tijd hebben gehad om weg te komen".
    "Alleen maar om in een file uit de auto gesleurd te worden en te worden verslonden" Zuchtte Remilia.

    Het was waar, de weg naar Monnickendam was dan nog wel begaanbaar, maar we moesten om meerdere wrakken slalommen waar de tekenen van slachtpartijen letterlijk vanaf dropen. De snelwegen zouden zo onderhand wel een luguber abatoir zijn. Des te meer reden om mijn plan door te zetten en de boot te pakken.

    Eenmaal bij mijn huis bleek dat we beter eerst de kust veilig konden maken. Ik deed maar alsof ik de zombies die daar rondhingen niet herkende en maakte korte metten met ze dankzij m'n trouwe hakbijl. Meestal zijn videogames makkelijker dan in het echt, maar hier 'leerden' zombies gelukkig niet en ook al was het saai om keer op keer de verticale klap te geven en de zombie vervolgens van de bijl af te trappen, het bleek keer op keer de meest effectieve methode.
    We begonnen allemaal aardig bekend te worden met de routine. Drie zombies per persoon was geen probleem meer, al hielp het dat we de hele straat konden gebruiken om het klusje op te knappen. Slechts één keer moest ik een beet opvangen met m'n bracers, waarna Remilia de brutaliteit snel afstrafte met een snelle slag van de honkbalknuppel.

    Het huis was goddank in tact. Niet dat je plunderaars zou verwachten in een straat waar patrouilles van zombies doorheen schuifelden, maar er hadden ook zombies door de glazen pui heen kunnen vallen. Ik twijfelde kort of ik de katten zou proberen te roepen, maar ik besloot dat ik maar beter geen zombies deze kant op kon lokken. Als mijn schatjes nog in de buurt waren zouden ze snel genoeg doorhebben dat er weer bewoning was en zich melden.

    Het overgrote deel wat bruikbaar was had ik bij mijn eerste vertrek al meegenomen, maar daarvoor waren we hier niet. We barricadeerden de trap naar de eerste verdieping (veel makkelijker dan alle toegangswegen op de begane grond af te sluiten) en pakten onze welverdiende rust.
    "Een bed! Een echt, zacht, fijn bed!" Verzuchtte Remilia.
    Mustapha keek bewonderend de kamer van mijn ouders in. "Yo jouw ouders wisten wel wat ze in huis haalden man, kingsize en al!"
    "Dat hadden ze nodig ook, van wie denk je dat ik het heb?" Lachte ik terwijl ik naar mijn lengte gebaarde. Na een aantal uurtjes typisch sleepover gebabbel onder genot van een lauw drankje begaven we ons allen naar een eigen kamer waar we een hoeveelheid slaap pakten waar je u tegen zegt.

    De volgende ochtend (noem het maar middag) legde ik nog één keer het plan uit. Ik stippelde de geplande vaarroute uit in een oud waterrouteboek wat altijd onderin de kast ligt. De nieuwe zou wel op de boot zelf liggen.
    - In de jachthaven zouden we alles aan boord van Turgon sjouwen. Laten we vooral niet de havenwinkel overslaan, daar staan gasflessen en jerrycans met diesel. Tevens is daar touw en allerhande nuttig gereedschap/wapentuig aanwezig.
    - We varen om het schiereiland Marken heen naar Amsterdam, van 1 naar 2. We zullen laat afvaren dus we maken een tussenstop door voor anker te gaan (bij voorkeur IN de jachthaven in de rode cirkel, op die manier liggen we beschut tegen weer en wind én tegen zombies) en op het anker te overnachten.
    kaart 1:
    - Bij Amsterdam zullen we op de één of andere manier door de Oranjesluis heen moeten. Dat betekent dat we aan land moeten en de noodaggregaat aan moeten krijgen om de sluizen te bedienen. Dit is het gevaarlijkste en meest riskante stuk van het hele plan.
    - Daarna kunnen we zo het kanaal in varen richting Utrecht. Hier liggen echter een aantal bruggen op ons pad waarvoor we waarschijnlijk de mast zullen moeten strijken. Normaliter gebruiken we daar een speciale installatie voor. Die luxe hebben we dit keer niet. Met de hand zou het te doen moeten zijn, helemaal daar we hem niet geheel hoeven te strijken. De mast verliezen zou ons enorm op brandstofverspilling jagen en dat kunnen we ons niet permitteren.
    kaart 2:

    “Als alles goed gaat kunnen we binnen drie dagen in Utrecht zijn, maar laten we er maar vijf van maken voor alle zekerheid.” Besloot ik.
    “Hmmm… Ik zie nog aardig wat haken en ogen, vooral bij de sluizen. Maar goed, een beter plan hebben we nu dus let’s go!” Riep Rage.


    _______________________

    _ . ; - * Schijt op een natte vis * - ; . _



    Gesponsorde inhoud

    Re: TvH - It's a Zombie World

    Bericht van Gesponsorde inhoud


      Het is nu zo jun 24, 2018 5:33 am